2026-04-24

Ik bezocht drie Griekse eilanden: de asielopvang in Nederland blijkt amateuristisch!

Al 15 jaar stuurt Nederland in feite geen asielzoekers meer terug, vanwege de slechte omstandigheden die daar zouden heersen. Waar we tot enkele jaren geleden, mede door ngo’s die met het leed van migranten hun brood verdienen, voortdurend video’s en foto’s onder ogen kregen, is het nu al een tijd opvallend vrij stil.

Ik ben zelf twee keer op Lesbos geweest en heb drie jaar geleden ook Chios bezocht. Ben zo op alle 5 de eilanden geweest waar zo’n CCAC camp is. De eerste keer dat ik op Lesbos was, brak de brand in kamp Moria uit. De asielindustrie greep dit aan om te klagen over de voorzieningen. Die brand had echter niets met de voorzieningen te maken, maar met het gedrag van een groot deel van de asielzoekers, die hun afval liever tussen de tenten gooiden dan naar de ingang van het kamp liepen, waar afvalcontainers stonden. Wanneer de afvalhoop tussen je tent te groot wordt en je die in brand steekt, kan het misgaan. Dat was toen de oorzaak van de brand in kamp Moria.

Het is dan ook logisch dat het nu stil is. De kampen op de eilanden zijn tegenwoordig hoogmodern, met uitkijktorens, beveiliging, goede hygiënische voorzieningen en speelruimte voor kinderen en sportveldjes. De leefruimtes bestaan uit containers en, zo hoorde ik van migranten die ik op de eilanden sprak, er is goed eten en drinken. Er wordt ook niet geklaagd over het feit dat men ver van de bewoonde wereld zit en voor de bus moet betalen;  het merendeel loopt om die kosten te sparen. De afhandeling van asielaanvragen duurt er doorgaans maximaal 3 à 4 maanden, sneller dan in Nederland waar we zelfs miljoenen aan dwangsommen betalen omdat het te lang duurt.

Het argument van slechte voorzieningen gaat dus niet meer op. We kunnen asielzoekers per direct naar deze vijf kampen sturen. Of is dat de Lidl en de Aldi niet om de hoek zijn ook een argument om ze niet terug te sturen volgens het Dublin verdrag?  Op alle eilanden is een vliegveld: op Leros alleen voor kleine vliegtuigen, op de andere vier eilanden kunnen ook reguliere vliegtuigen landen.

Wanneer beginnen we, @MinisterA?

Maar eigenlijk is het te gek voor woorden dat we niet allang zijn begonnen. U zult toch zelf ook kennis hebben genomen van het feit dat met miljoenen aan geld uit Brussel deze ultramoderne camps zijn neergezet. Daarmee zijn de argumenten van de rechter om terugkeer op te schorten vervallen. Of is het, allemaal poppenkast wanneer het kabinet spreekt over het verminderen van de asieldruk en we sluiten geen mogelijkheid uit? 

Ik vloog vanuit Düsseldorf, waar ik klimaatbewust met de trein naartoe was gereisd 🤣, naar Kos. Bij aankomst stond het autoverhuurbedrijf netjes op me te wachten. Zo’n reis, zeker naar verschillende locaties, is net een puzzel: vluchten, hotels, auto’s en veerboten moeten allemaal op elkaar worden afgestemd.

Met de auto van Kos Airport naar Kos-stad rijd je al bijna langs het enorme AZC, maar toch zal vrijwel niemand van de jaarlijks meer dan een miljoen toeristen die Kos bezoeken er iets van merken.
In de haven liggen, net als op veel andere eilanden, zowel militaire schepen om de eeuwige vijand Turkije in de gaten te houden als reddingsboten. Verder is er niets zichtbaars, zoals dat wel bijvoorbeeld op El Hierro, waar ik in maart was, of op Lampedusa, dat je met de migratiestroom in verband brengt.Men is kort voor de start van het seizoen bezig met het verven en opknappen van strandtenten, restaurants, hotels en plantsoenen. Als je met hotelpersoneel praat, of in een koffietentje of restaurant in gesprek gaat met personeel of gasten, merk je — net als in andere landen waar religie een grote rol speelt — een behoorlijke afkeer van de islam. Ook is men erg blij dat de rust rond de Griekse eilanden is teruggekeerd. Natuurlijk is ook hier niemand tegen echte oorlogsvluchtelingen; die moeten geholpen worden. Maar dan wijzen ze naar de overkant, naar Turkije — dat had ook daar gekund.

Hoewel Kos in de media over het algemeen niet langdurig een grote rol speelde als het over het asieldrama ging — Lesbos stond vooral in de publiciteit — vreesde men, door de afhankelijkheid van toeristen, dat die zouden wegblijven als Kos te veel met aankomende bootvluchtelingen in verband zou worden gebracht. Dat er nog steeds velen aankomen, gebeurt nu vooral in alle stilte; de media besteden er steeds minder aandacht aan. De overtochten naar de eilanden zijn natuurlijk niet ongevaarlijk, maar al deze eilanden liggen vlak voor de kust van Turkije, wat betekent dat je niet dagen, maar hooguit een uurtje of misschien 2 a 3 onderweg bent. Geheel wat anders als naar Lampedusa of El-Hierro waar je dagen of soms weken onderweg bent op zee. In de hoofdstad zie je hen zelden, en de problemen zijn door betere voorzieningen in het kamp en een snellere verwerking van asielaanvragen duidelijk verminderd.

De volgende morgen reed ik na het ontbijt naar het kamp. Door waarschuwingen uit het verleden, bij andere kampen in Griekenland, maar ook in Italië en Spanje, was ik me ervan bewust dat het verstandig was zo onopvallend mogelijk te blijven. Want al betalen wij als EU burgers met ons belastinggeld veel van de opvangcentra‘s in de hotspots, kritische pottenkijkers zijn ongewenst.

De oplettende toerist zal zich op deze weg naar het vliegveld misschien afvragen waarom hij steeds weer, vooral donkere Afrikanen, langs de weg ziet lopen — een aantal dat toeneemt wanneer je de afslag neemt die naar het kamp leidt.

Ik besloot op een paar honderd meter van het kamp de auto te parkeren en verder te lopen, om te kijken hoever je kunt komen. De jonge mannen van Afrikaanse afkomst, heb hier op Kos geen vrouw gezien die uit of naar AZC liep,  keken enigszins verbaasd; blijkbaar loopt hier niet vaak iemand, wat ook de reactie van de politieagenten die langsrijden duidelijk maakte.

Daarop besloot ik maar snel, vanaf een afstand van zo’n 150 meter, wat video’s en foto’s van het kamp te maken — wat je hebt, heb je.

Van dat smalle landweggetje, ging ineens na een bouwval op de hoek een straatje links naar de ingang van het camp. De Afrikaanse mannen liepen meestal om meters te sparen schuin door het grasland en niet over dit weggetje naar of van het camp.

Dit zwaarbeveiligde, gesloten kamp (omheind, met camera’s), gefinancierd door de EU, is gebouwd op een terrein van circa 90 hectare, op ongeveer 15 kilometer van Kos-stad, in de buurt van het dorpje Pyli. Dit jaar kwamen er tot begin april ruim 600 nieuwkomers aan in het kamp, waar plaats is voor meer dan 2.000 personen. Net als in Nederland zeggen velen van de paspoortweggooiers dat ze uit het niet bestaande land Palestina komen. Veel van de andere inwoners komen momenteel uit Congo, Kameroen en Somalië. Naast het opvangcentrum bevindt zich ook een detentiecentrum voor personen die worden uitgezet. Mensen die in de extra beveiligde zone zitten – dat zijn onder andere minderjarigen en personen in detentie – kunnen het kamp niet verlaten. Anderen mogen overdag met een pasje het kamp uit. Ik sprak echter met meerdere bewoners rond het AZC, die daar wat zaten te ontspannen, en zij vertelden dat de controle op o.a drugs bij terugkomst – afhankelijk van wie er dienst heeft – soms zo streng en vernederend is, dat ze er bewust voor kiezen niet elke dag het kamp te verlaten. ’s Nachts mogen ze sowieso niet buiten het kamp verblijven.

Ik heb ruim drie uur in de omgeving rondgelopen en steeds weer met Afrikaanse jongens gesproken. Zij gaven meestal leeftijden aan van begin twintig, en de anderen die ik zag schatte ik ook tussen de 18 en 30 jaar. De jongens met een Noord-Afrikaans uiterlijk waren minder spraakzaam; ze zeiden ook niets tegen de Afrikaanse jongens wanneer ze langsliepen.

Zoals gebruikelijk wilde niemand praten over prijzen en andere details hoe ze hier waren beland, op één na. Hij gaf aan dat er bij aankomst op Kos contact was opgenomen met een organisatie die op het eiland helpt, en dat die hen hierheen had gebracht. Toen ik vertelde dat iemand op Chios mij had gezegd dat de overtocht van Turkije naar het eiland hem €5.000 had gekost, liet hij blijken dat dit bedrag aardig in de buurt kwam.

Na in die paar uur steeds weer kort met groepjes te hebben gesproken en beetje bij beetje informatie te hebben verzameld, reed ik terug naar Kos-stad. Ik was van plan de volgende dag hetzelfde te doen. Die dag verliep echter heel anders dan gepland: ik zat nog in de auto, op ongeveer 200 meter van het kamp, toen er een politieauto stopte en vroeg wat ik in dit gebied deed. Een smoes dat ik net het dorpje had bezocht en nu aan het kijken was waarheen ik verder zou gaan, werd geaccepteerd. Voor mij was dat echter een duidelijk signaal om te vertrekken, om mijn reis naar andere hotspots – vanwege mijn SIS-registratie – niet in gevaar te brengen.

Zo had ik voor het met de veerboot naar Leros ging, een dagje om wat van Eiland te zien en van de Griekse gastvrijheid te genieten.

De volgende dag nam ik de veerboot van Kos naar Leros. De overtocht duurt ongeveer anderhalf uur en maakt een tussenstop op het eiland Kalymnos, voordat je aankomt in de haven van Agia Marina.

Omdat het nog wat vroeg was om in te checken bij het hotel, ging ik direct vanuit de haven met een huurauto naar Lepida. Daar bevindt zich opnieuw een zwaarbeveiligd centrum met gecontroleerde toegang (CCAC), gefinancierd met geld vanuit de EU. Ook hier had ik online wel beelden gezien via officiële kanalen, maar verder vrij weinig.

Dat bleek niet zo vreemd toen ik na een ritje van zo’n tien minuten bij een richtingsbord met ‘CCAC’ erop links de berg op reed en de weg eindigde bij de ingang van het kamp. Ook hier is duidelijk bewust gekozen voor een locatie waar pottenkijkers op grote afstand worden gehouden. Wie daar uitstapt en foto’s gaat maken, krijgt al snel met de Griekse wetgever te maken.

Ik draaide daarom direct om en reed terug naar het begin van de weg. Daar sprak ik met jongens die de berg af kwamen lopen. Sommigen bleven daar wat hangen, anderen liepen nog ongeveer een kilometer door tot ze aan de kust waren, en weer een deel liep ongeveer een kilometer de andere kant op, waar je wat kleine boodschappen kon doen.

Eerst sprak ik met twee jongens uit Bangladesh, die net bij een kerkje zo’n twintig meter verderop waren geweest. Ze zaten al vier maanden in het kamp en waren onzeker over hun toekomst, maar klaagden verder niet over hun verblijf. Ze prezen zelfs het goede eten aan.

Iets verderop zaten drie Somalische jongens. Twee van hen waren er al twee maanden, en de derde iets meer dan een maand. Net als op Kos hoorde ik van deze jongens dat ze al contactgegevens hadden van een organisatie waar ze zich bij aankomst op het eiland moesten melden, en die hen vervolgens zou helpen om bij het CCAC te komen.

Ze gaven aan dat het kamp ongeveer halfvol zat. Met een capaciteit van circa 2.100 personen betekent dit dat er op dat moment ongeveer 1.000 mensen aanwezig waren. Ook hier zou volgens hen de grootste groep uit Palestijnen bestaan, terwijl het aantal vrouwen en kinderen zeer gering was.

Alle drie gaven aan dat hun einddoel het VK was en dat ze, na het verkrijgen van een status, Griekenland zouden verlaten.

Het terrein van het kamp is ongeveer 60 hectare groot en de capaciteit bedraagt 2.150 opvangplaatsen, waaronder ook 350 plekken voor detentie (uitzetting). Dit kamp is volledig door de Europese Unie gefinancierd en heeft circa €30 miljoen gekost.

Ik neem dan ook aan, @Vonderleyen en @MiniPres, dat Brussel alleen projecten financiert die aan alle mensenrechtelijke eisen voldoen. Daarmee zou er dus geen enkel argument meer moeten zijn voor andere lidstaten om mensen níet daarheen terug te sturen.

Na vriendelijk afscheid te hebben genomen van ook deze jongens, ging ik eerst naar mijn geboekte hotel om mijn bagage weg te brengen en me op te frissen. Daarna ben ik in het haventje wat gaan eten.

In het haventje was niets te zien dat deed denken aan de aankomst van vluchtelingen; het oogde gewoon als een leuk toeristisch eiland dat op dat moment nog volop bezig was met de voorbereidingen voor het zomerseizoen van 2026.

Van een medewerker van een restaurant hoorde ik dat er slechts enkelen uit het kamp op het eiland blijven na het verkrijgen van een status. Soms vragen ze of er werk voor hen is, maar de meeste bedrijfjes zijn daar niet erg happig op.

Een inwoner van het eiland vertelde me dat er rond het kamp, door het rondhangen van jongeren, ergernis is ontstaan bij de mensen in de kleine dorpjes. Ook zouden er in de winter boompjes zijn gekapt voor brandhout.

De volgende ochtend ging ik al vroeg naar Lakki. Vanuit de haven kon je het kamp aan de andere kant van de baai op de berg zien liggen, met die ene weg die ernaartoe leidt.

Ook hier werd duidelijk dat de meeste Grieken er weinig van moeten hebben, maar wel blij zijn dat door de nieuwbouw enkele jaren geleden de grootste problemen voor de lokale bevolking zijn opgelost. Wat me ook werd verteld, is dat veel werknemers van het kamp niet van Leros zelf zijn, maar grotendeels van buitenaf hierheen zijn gekomen om er te werken.

Na een bakje koffie reed ik weer richting het kamp. Ik had nog een paar uurtjes voordat de veerboot naar Samos zou vertrekken. Het was blijkbaar voor de potentiële arbeidskrachten nog te vroeg, want bij aankomst zag ik eerst niemand. Pas rond een uur of elf kwamen de eersten naar beneden.

Twee jonge mannen uit Soedan, die al enkele maanden in het kamp verbleven, waren via Turkije hier beland. Een land waar ze tijdens hun reis naar eigen zeggen zeer slecht waren behandeld. Ze vertelden dat ze gevlucht waren voor de oorlog en de honger in hun land. Maar wanneer je hen dan vraagt: “Jullie zijn inmiddels door verschillende landen gekomen waar het veilig was, waarom zijn jullie daar niet gebleven?”, kijken ze je vaak wat verbaasd aan, alsof ze zich afvragen waarom je die vraag stelt. Het gesprek wordt, zoals bijna altijd wanneer dit onderwerp ter sprake komt, al snel beëindigd.

Iets later sprak ik nog met een groepje uit Bangladesh. Zij maakten er geen geheim van dat ze om economische redenen naar Europa waren gekomen. Ze waren bereid alle onaangename zaken onderweg voor lief te nemen, zolang ze hun doel maar bereikten. Voor hen was dat Duitsland, waar familie en vrienden al verbleven.

Ik sprak hen aan op het sentiment dat momenteel in veel Europese landen heerst. In vergelijking met enkele jaren geleden worden nieuwkomers lang niet meer zo warm ontvangen, zeker niet als zij, zoals zijzelf, de islam aanhangen. Ze vertelden dat ze hierover al hadden gehoord van bekenden die in de EU wonen. Waarom het anti-islamgevoel zo groeit, konden ze niet goed begrijpen. Wel begrepen ze dat wanneer een groep mensen met een andere culturele achtergrond te groot wordt in verhouding tot de oorspronkelijke bevolking, dit tot spanningen kan leiden.

Zoals zovelen die je onderweg tegenkomt, verzekerden ze me dat ze zich wilden integreren, werken en uiteindelijk hun vrouw en kinderen wilden laten overkomen zodra hun papieren in orde waren. Twee van hen hadden ieder twee kinderen, de ander zelfs vier.

Ik heb al vaak gezegd en geschreven dat, als ik in hun schoenen zou staan, ik waarschijnlijk hetzelfde zou proberen. Daarom ben ik onderweg altijd vriendelijk en beleefd, maar ook duidelijk. Zo gaf ik ook nu aan dat hun kansen klein waren, gezien de veranderingen in het asielbeleid in Duitsland en de bredere verstrenging binnen de EU. Zelf klonken ze daar ook niet erg van overtuigd, maar ze zeiden dat ze het zo vaak zouden blijven proberen, omdat ze geen weg terug zagen, totdat het uiteindelijk zou lukken.

Ik wenste hen veel succes en ging terug naar de haven, waar de auto weer moest worden ingeleverd en de veerboot naar Samos zou vertrekken.

Ondanks dat ik al behoorlijk wat overtochten met veerdiensten heb meegemaakt, was ik me ervan bewust dat de wilde zee er geen pleziertocht van zou maken. Ik besloot daarom de lunch over te slaan, wat achteraf een uitstekende beslissing bleek.

De snelle veerboot — door de Grieken een katamaran genoemd — doet er normaal gesproken, van Leros naar Samos, waarbij net als bij een busrit bij elk eiland wordt gestopt, zo’n drie uur over.

Op een gegeven moment hoorde ik links en rechts overal mensen overgeven. Het personeel liep rond met vuilniszakken om de volle kotszakjes op te halen en nieuwe uit te delen, en spoot af en toe een luchtje op de vloer om de stank enigszins te onderdrukken. Ik denk dat zeker een derde van de passagiers getroffen was.

En wat was ik blij dat ik niets geluncht had.

Toen we aankwamen in haven van Pythagorio, met taxi naar vliegveld om daar auto op te halen, en daarna naar Samos waar ik een hotel in centrum had geboekt. Toen de maag weer tot rust gekomen was, s’avonds aan eind van een lange dag nog wat gegeten in centrum.

De volgende morgen ben ik naar Zervou gereden. Daar bevindt zich het CCAC van Samos, dat ook voor 100% door de EU is gefinancierd met €43 miljoen. In totaal hebben ze €276 miljoen uitgegeven aan deze kampen op de eilanden. Dit kamp is ca 154 Ha groot, bied plaats aan 3650 personen. In de zwaarbewaakte kampen, met 24/7 aanwezigheid van politie en beveiligers, vindt alles plaats: van registratie en interviews tot opsluiting en detentie in afwachting van uitzetting. Het is een zeer gestroomlijnd proces.

Het kamp in Zervou ligt boven op een berg, in niemandsland, zoals de andere kampen ook, op ongeveer 7 kilometer van Samos-stad. Geen gratis bus en geen migranten die roepen dat ze daarom geen vrijheid hebben, maar gewoon de benenwagen gebruiken. Hier hoorde ik ook dat deze hoogmoderne inrichtingen zijn uitgerust met allerlei hightech apparatuur om verdachte activiteiten in en rond de kampen te kunnen waarnemen in een controlekamer in Athene en daar snel op te reageren.

Aan de weg naar het kamp ligt Alpha Land, een NGO die naar eigen zeggen deze migranten helpt en vooral met allerlei klachten komt over de opvang, slecht eten, slechte leef omstandigheden etc etc . Ik heb geen migranten gesproken die met zulke verhalen kwamen, hoorde zelfs dat elke leefeenheid over airco beschikte , maar kennen we zulk gejank over eten en leefomstandigheden ook niet van de zogenaamde spreekbuis van de asieleisers; de NGO’s in eigen land?

En wat deze NGO’s ook niet zeggen, is dat een deel van de mensen die zich daar bevinden mensen zijn aan wie elders in Europa asiel is geweigerd en die worden teruggestuurd naar de plek waar ze de EU zijn binnengekomen. Het zijn dus geen vluchtelingen, maar volgens de wet gewoon economische migranten.

Op Samos zag ik dagelijks meerdere jeeps van Frontex met Poolse kentekens rondrijden. Toen ik samen met een bekende op een terras een kop koffie zat te drinken, kwam er iemand in een Frontex-uniform op de fiets langs bij dat tentje. Ik vroeg hem of hij uit Polen kwam. Hij antwoordde dat hij uit Roemenië kwam.

Toen ik hem vroeg wanneer ze hun werk gaan doen — doelend op pushbacks — reageerde hij lachend dat dit volgens internationale afspraken niet is toegestaan. Ongeveer tien minuten later vertrok hij weer, maar niet voordat hij nog even vriendelijk een hand kwam geven.

Hoewel het migratieprobleem sinds de komst van het nieuwe kamp minder zichtbaar is geworden, o.a omdat nu voor eten, onderdak etc door overheid wordt gezorgd en ze daar niet meer zelf voor naar de supermarkt moeten, is het op Samos — na Lesbos, waar ik drie jaar geleden in het centrum een zeer schrijnende situatie aantrof — nog steeds duidelijk aanwezig. 

Op de boulevard zie je vrijwel de hele dag door met grote regelmaat groepjes migranten lopen. Zo rond half twee komt er een bus en gaat er weer een bus richting camp, waarvan een deel gebruik maakt.Vaak dragen ze een doorzichtige map met daarin een A4-document en lopen ze richting het einde van de boulevard, waar ook Turkse toeristen het Schengengebied binnenkomen en een bureau voor migranten zit en later weer terug.

In vergelijking met andere eilanden zag ik hier ook opvallend veel vrouwen (veelal moslima’s) en kleine kinderen — verhoudingen die ik elders nog niet eerder heb gezien. Wat hiervan de reden is, heb ik niet kunnen achterhalen. Deze vrouwen staan doorgaans niet open voor een gesprek.

Maar ondanks dat er dus in alle drie de Camps tussen de 1000 en 2000 personen in moment zitten, hebben de veiligheidsmaatregelen zowel binnen als buiten het camp voor een enorme ontlasting voor de omwonenden gezorgd. Dat blijkbaar de privacy van de asielzoekers minder zwaar weegt dan problemen en overlast voor de eilandbewoners te verhinderen, dat zou in Nederland ook moeten gebeuren.

Dat in de camps de woonplekken op etnische basis worden ingedeeld om onveilige situaties en onrust tussen bepaalde groepen te voorkomen, en dat er extra veilige zones zijn voor minderjarigen en alleenreizende vrouwen, maar ook voor het personeel, er gestraft wordt als personen zich niet aan de regels houden, maakt duidelijk dat veiligheid hier – in tegenstelling tot in Nederland – een absolute prioriteit heeft.

In Griekenland kan het camp met één druk op de knop zien of een asielzoeker zich op dat moment binnen of buiten het camp bevindt. Daarnaast zijn bewoners verplicht de nacht in het camp door te brengen (van 22:00 tot 10:00). Waarom kan een dergelijk systeem niet ook in Nederlandse AZC’s worden ingevoerd, om de overlast in ieder geval ’s avonds en ’s nachts te verminderen? Wie zich buiten misdraagt, verliest zijn pasje om camp te verlaten.

In 2022 kwam kort in Nederland het plan naar voren om asielzoekers op cruiseschepen op zee te plaatsen. Toenmalig staatssecretaris Van der Burg kwam met allerlei bezwaren, zoals problemen met bevoorrading en het ontbreken van een pendeldienst, waardoor er volgens hem feitelijk sprake zou zijn van detentie.

En toch: op eilanden als El Hierro en Lampedusa kunnen asielzoekers het AZC ook niet zomaar verlaten. Bij vrijwel alle andere kwesties in Nederland is het voorkomen van onrust, wanordelijkheden en gevaar en dus krijgt veiligheid dan wel de prioriteit. Dan vormen grondrechten zoals de vrijheid van meningsuiting of het demonstratierecht geen onoverkomelijk obstakel, en werden tijdens de coronaperiode ook vergaande beperkingen opgelegd. Maar als het gaat om het creëren van rust en het eventueel plaatsen van asielzoekers op cruiseschepen, lijkt het welzijn van asielzoekers ineens zwaarder te wegen dan het voorkomen van overlast en risico’s voor omwonenden/nederlanders.

In andere camps, zoals bijvoorbeeld in Griekenland, moet eerst de identiteit worden vastgesteld voordat iemand een pasje krijgt om via de draaideur het camp te verlaten. Personen van wie de aanvraag is afgewezen, verblijven daar in detentie, terwijl zij in Nederland vaak in steden rondzwerven, voor overlast of criminaliteit zorgen en gebruikmaken van de bed-bad-broodregeling.

We kunnen dus veel meer doen om de problemen rond asielzoekers te verminderen, zie ik bij mijn bezoeken aan hotspots. Andere landen kiezen voor een realistische uitvoerbare oplossing en in Nederland denken we met beleid op morele basis ten gunste van de “kwetsbare asieleisers” en ten nadele van omwonenden/Nederlanders de problemen in grip te krijgen, wat dus al 10 jaar mislukt.

Al deze maatregelen zijn natuurlijk alleen nodig zolang we weigeren de instroom drastisch te verminderen, weigeren illegalen het land uit te zetten, weigeren de omgekeerde bewijslast voor identiteit in te voeren, en weigeren asielzoekers te laten meebetalen wanneer zij bijvoorbeeld sieraden bij zich hebben of beschikken over bankrekeningen of eigendommen in het land van herkomst enzevoort. Zolang dit niet gebeurt, blijft het aantrekkelijk voor gelukzoekers om naar Nederland te komen.

Een echte asielzoeker zou met al deze maatregelen geen enkel probleem hoeven te hebben.

Door mijn reizen naar bijna alle hotspots sinds 2015 — onder andere meerdere keren naar verschillende Griekse eilanden, Sicilië, Lampedusa, Melilla, Ceuta, El Hierro en Bihać — houd ik uiteraard ook de media in de gaten. Althans, voor zover er überhaupt Nederlandse journalisten naartoe gaan en er geen sprake is van copy-pastejournalistiek. De meesten die hierover schrijven, zijn nog nooit in zo’n hotspot geweest. Ook wanneer je open dagen van AZC’s bezoekt en in gesprek gaat met medewerkers van bijvoorbeeld VluchtelingenWerk, merk je dat zodra je de feiten benoemt die ter plekke spelen in de hotspots of op de routes van Zuid naar Noord Europa — die ik zelf ook regelmatig bereis — het gesprek al snel wordt beëindigd. Je krijgt dan de indruk dat men er vooral staat om donaties binnen te harken.

In al die tien jaar is er nooit een serieuze discussie gevoerd over bijvoorbeeld de vraag: als men mensen op Lampedusa mag opsluiten, waarom doen wij dat dan niet om overlast te voorkomen? De EU is toch één geheel? Als er in Griekenland ’s nachts een uitgaansverbod geldt, waarom passen wij dat dan niet toe? Als mensen in andere landen worden vastgezet wanneer ze geen verblijfsvergunning hebben, waarom doen wij dat dan niet?

En in de huidige discussie: krijgen asielzoekers in andere landen ook een gratis pendelbus, of is dat typisch Nederlands wanneer een AZC in een afgelegen gebied ligt? En zo zijn er nog tal van voorbeelden.

We wijzen wel naar andere landen wanneer de omstandigheden daar slechter zijn en terugsturen daardoor niet mogelijk is. Maar als in Ter Apel asielzoekers buiten moeten slapen, vraagt niemand zich af waarom zij niet net over de grens in een Duits AZC slapen dat halfleeg is, terwijl ze daar bij wijze van spreken een paar uur eerder nog langs zijn gekomen.

Wat we bij de NPO vooral zien, zijn NGO’s die profiteren van een constante instroom. Behalve bij Ongehoord Nederland, waar wel interesse is voor die andere kant van het verhaal, zie je zelden dat er mensen aan het woord komen die deze hotspots zelf hebben bezocht — zonder financieel belang. Ik betaal mijn reizen grotendeels uit eigen zak, en de vergelijkingen die ik maak, laten een ander beeld zien: veel asielzoekers zijn helemaal niet zo hulpeloos als vaak wordt voorgesteld.

Ik heb vaak goede gesprekken met deze jongemannen. Ik val daarbij niet meteen met de deur in huis, want dan krijg je geen informatie en blokken af. Ze weten vaak heel goed waar ze mee bezig zijn en hebben regelmatig al contact met NGO’s voordat ze EU-grondgebied bereiken. Daardoor wordt mensensmokkel in de praktijk soms wel degelijk gefaciliteerd door bepaalde NGO’s. Er lijkt sprake van samenwerking met criminele netwerken — op deze routes wordt immers ook drugs gesmokkeld — wat op zichzelf niet verrassend is, aangezien beide partijen er financieel voordeel uit halen dat de stroom in stand blijft.

En als we kijken naar het financiële aspect voor velen die in deze asielindustrie werken: bij VluchtelingenWerk Nederland verdienen circa 1.400 mensen hun brood in deze sector, bij het COA zelf ruim 7.500.
Daarnaast zijn er nog beveiligingsbedrijven, transportbedrijven (bussen en taxi’s), cateringbedrijven, schoonmaakbedrijven, tolken, hotel en eigenaren van objecten, de bedrijven die de AZC‘s inrichten met meubels etc,  zogenaamde vrijwilligers, die de maximale maandelijkse “onkostenvergoeding” van €220 ontvangen — vaak bovenop een uitkering, wat vooral linkse activisten als extra inkomen zien en vele bedrijfjes meer. Zolang deze financiële belangen blijven bestaan, zal het probleem niet worden opgelost. Overigens zorgt deze hele industrie voor ontwrichting van een gemeente als daar een AZC komt, de lonen ligger er hoger, dus iemand die in bij een verzorgingstehuis werkt, zal voor het loon liever in het AZC gaan werken.

Voor mij was dit ondanks dat ik meeste al wist van eerdere reizen, toch weer belangrijk om terplekke op nieuwe locaties te zijn geweest, je hebt een enorme voorsprong door zelf ergens geweest te zijn, tegenover anderen die van horen een discussie willen voeren. 

Ik ga me nu na twee reizen kort achterelkaar, weer even met andere zaken bezighouden, kost ook allemaal best veel geld, maar na vakantieseizoen heb ik als er geen actuele hotspot in beeld komt, een reis in gedachte die zeker ook de moeite waard zal zijn. 

Edwin - 22:40:11 @ Algemeen | Een opmerking toevoegen